- Wiele było emocji związanych z powrotem do koszykówki – mówi MVP 5. kolejki Julia Drop

Ogromne emocje i 45 minut walki – tak wyglądały pierwsze w tym sezonie derby pomiędzy Ślęzą Wrocław a BC Polkowice! Zwycięsko z tego pojedynku wyszła drużyna prowadzona przez Arkadiusza Rusina, gdzie najlepszą zawodniczką była Julia Drop – 24 punkty. Rozgrywająca do Wrocławia ściągnięta została w przerwie letniej z …. Polkowic. Śmiało można stwierdzić, iż to był bardzo dobry mecz całego zespołu prowadzonego przez trenera Arkadiusza Rusina. - Zdecydowanie zgodzę się z tym stwierdzeniem! Zapaliło każde ogniwo w tym spotkaniu i efekt mamy jaki mamy – mówi Julia Drop.

Pod koniec dogrywki przy remisie po 78, piłkę na linii 6,75 miała właśnie Drop… rzuciła, trafiła i to był przełomowy moment tego spotkania. A co o tym myśli sama bohaterka? - Szczerze mówiąc czasu zbyt wiele nie było na tego typu myśli, ale na pewno czułam, że to MY jesteśmy na tej wznoszącej fali w tamtym momencie. Myślę, że moja reakcja pokazała moje odczucia po tym celnym rzucie – dodaje.

Wygrana z zespołem z Polkowic w takim stylu oraz przede wszystkim pokonanie byłej drużyny, musiało dać podwójną satysfakcję. Czy tak było? - Przede wszystkim satysfakcję dało pokonanie drużyny lepszej na papierze i to, że wbrew temu co ludzie dookoła mówią - udowodniłam, że jeszcze to nie jest koniec mojego grania i progresów.

W ubiegłym tygodniu rekordowe wyniki „wykręciła” w meczu przeciwko Enerdze Toruń Anna Jakubiuk, teraz swój „najlepszy” mecz w karierze zagrała Julia Drop. To właśnie te dwie Polki stanowią ostatnio o sile Ślęzy, która jest obecnie liderem tabeli z bilansem 4/1. - W mojej ocenie nie był to najlepszy mecz - natomiast wiem, że niektórzy opierają swoje zdanie tylko na statystykach. Patrząc na to, prawdopodobnie możemy tak powiedzieć.

Warto tutaj wspomnieć, iż reprezentantka Polski wróciła na parkiet po blisko rocznej przerwie. Jak widać „głód” koszykówki był duży, a może jest jeszcze większy? - Wiele było emocji związanych z powrotem do koszykówki. Pozytywnych - czyli właśnie ten wspomniany głód, ale jednocześnie obawa, że moje ciało może jeszcze nie jest gotowe, z czym się wiąże również przygotowanie mentalne. Niezliczone dni i godziny treningów, które poświęciłam od 2 grudnia opłaciły się i to właśnie daje największą satysfakcję i motywację.